Dorrik

İnsanlar Kazıcılara cüce der. Ama bu bir ırkın adı değil, bir hakarettir. Kazıcılar, Duruş'tan en son ve en yavaş çözülen soyun torunlarıdır. Duruş, Dem akmayınca dünyayı saran hareketsizlikti. Kazıcılar yavaş büyür, yavaş yaşlanır ve yavaş affeder. Askaran onları yurttaş saymaz. Yalnız Barut Loncası'na hizmet edenlere yarım bir ad verir. Dorrik seksen sekiz yılının altmışını loncada geçirdi. Yine de adını yalnız bir sancağın en alt kenarına yazdırabiliyor. O ad da sökülebilen bir iplikle yazılı.

Barut onun inancıdır. Barut Dem istemez, büyücü istemez, kimseyi borçlandırmaz. Dem, Devran'da zamanın madde halidir. Barut için bir avuç güherçile, kükürt ve kömür yeter. Gerisi sabır ve hesaptır. Dorrik'e göre Devran'daki bütün kavga tek bir soruya varır: Zamanı kim dağıtıyor? Barut bu soruyu sormaz. Bu yüzden Tavellin'in bankerleri ondan korkar. Sancaklar Meclisi de ona muhtaçtır. Dorrik ikisinden de hoşlanmaz.

Topunun adı Nine'dir. Uzun namlulu, pas renkli ve altın çemberli bir toptur. Ağzı bir çiçek gibi açılır. Huysuz bir yaşlı kadın gibi geri teper. Dorrik onu omzunda taşır. Çünkü Gurhal'ın bazalt yamaçları tekerlekli kundakları kırar. Nine'yi Dorrik'in babası dökmüştü. Babası namlunun içine, kimsenin göremeyeceği bir yere, oğullarının adlarını kazıdı: Dorrik ve Olvek.

Babası ölmeden önce ona tek bir öğüt bıraktı. “Barut kimseye borçlu değildir. Ama onu ateşleyen el her zaman birine borçludur.” Dorrik o yıllarda bunu yaşlı bir ustanın huysuzluğu sandı. Şimdi her ay Tavellin'e giden Dem paylarını sayıyor. Babasının hangi eli kastettiğini artık daha iyi anlıyor.

DS 1241'de Meclis kor-taşı istedi. DS, Duruş'tan Sonra demektir; Devran yılları böyle sayar. Meclis, Ughrak dağının yamacında bir yer işaretledi. Orada lav damarı yüzeye en çok yaklaşıyordu. Dorrik hesabı yaptı ve fitili kendisi ateşledi. Patlamadan sonra yamaç kanadı. Ağır, turuncu ve yavaş bir sıvı aktı. Üçüncü gün dağın yarasından bir şey kalktı. Omuzlarını silkti ve yürüyüp gitti. Askaran ona Yürüyen Dağ dedi. Meclis kayıtlarında suçlu olarak tek bir ad vardı.

Üç yıl sonra Dokuzuncu Sancak, Kara Geçit'te onun toplarını bekledi. Dorrik bir gün geç kaldı. Garip bir fırtına yolları çamura çevirmişti. Kundaklar dingillerine kadar çamura gömülmüştü. Dorrik geçide vardığında sancaktar Kaedra'dan başka ayakta kimse yoktu. Kaedra onu hiç suçlamadı. Dorrik bunu bir bağışlanma olarak görmüyor. Onu bir ceza gibi taşıyor.

Kardeşi Olvek ondan altmış yaş küçüktü ve iki kat hırslıydı. Loncanın barut formülünü Kazıcıların malı yapmak istedi. Bunun için Tavellin'den Dem borç aldı. Ama formülü Meclis'e satamadı ve faiz büyüdü. DS 1239'da tahsildarlar onu Pas Zindanları'na götürdü. Orada zaman yavaş akar. Olvek için bir yıl geçerken dışarıda dört yıl geçer. Borç her gün büyür ama Olvek yaşlanmaz. Dünya ise ondan uzaklaşır.

Dorrik Arena'ya bu yüzden geldi. Arena'da her şampiyon antını, yani bağlılık sözünü, birine verir. Dorrik antını loncaya değil, kendi adına yazdırdı. Kazandığı her Dem payını Tavellin'deki kardeşinin hesabına gönderiyor. Bunun bir çelişki olduğunu biliyor. Dem'e ihtiyaç duymayan barutla Dem için ateş ediyor. Zindanın gardiyanından her ay aynı kısa mektup geliyor. Mektubun yazısı düzgün ve sabırlı: “Kardeşin iyi. Seni soruyor.” Dorrik bu satırları yazan kişiyi hiç görmedi.

Arena'da bazen Menhirlerin arasında durur ve dinler. Menhirler, koridorları koruyan taş kulelerdir. Yürüyen Dağ da Arena'dadır. Bazen karşı taraftadır, bazen onun yanında. Taştan yüzüyle ona bakar ve konuşmaz. Dorrik ondan korkmuyor. Asıl korktuğu şey başka. Ughrak'ın yamacını açtığı gece dağın içinden bir ses geldi. Ses patlamadan hemen önce geldi ve bir kalp atışına benziyordu. Dorrik bu sesi hesaplarına yazmadı. Sonra Tekleme gecesi geldi. Tekleme, bütün Devran'ın bir kalp atımı boyunca durduğu andır. O gece Dorrik aynı sesi yeniden duydu. Ses, Askaran'ın altındaki bütün tünellerden aynı anda geliyordu.