Vorgal

Dağlar uyur ama rüya görmez. Vorgal bunu biliyor. Çünkü uyandığında arkasında hiçbir rüya yoktu. Yalnız ağırlık, sıcaklık ve çok uzun bir sessizlik vardı. Sonra bir ses geldi. Kuru, keskin ve sabırsız bir sesti. Yamaçta bir yara açıldı ve içeri ilk kez hava doldu. Hava soğuktu. Vorgal soğuğun ne olduğunu o gün öğrendi.

Kazıcılar, Ughrak'ın yamacını barutla açmıştı. Yamaçtaki kor-taşını istiyorlardı. Açılan yerden turuncu bir sıvı aktı. Askaranlılar ona lav dedi, Kızıl Boylar ise kan. Vorgal bir süre hangisinin doğru olduğunu düşündü. Bir dağ için bir süre uzundur. Üç gün boyunca yaranın ağzında kıpırdamadan oturdu. Akan sıvıyı seyretti. Dördüncü gün ayağa kalktı. Çünkü birisi ona ağıt söylüyordu.

Ağıtı söyleyen kızıl saçlı bir adamdı. Bu adam Hurr Boyu'ndan Ruvok'tu. Dizlerinin üstündeydi ve gözleri yaşlıydı. İki baltasını yanına, toprağa bırakmıştı. Vorgal'ın gördüğü ilk yüz onunkiydi. Ruvok ona Ata dedi. Vorgal bu kelimenin anlamını bilmiyordu. Yine de reddetmedi. Adamın sesinde yıkılmış bir şeyin yeniden kalkma isteği vardı. Bir dağ bu isteği anlar.

O günden beri Kızıl Boylar ondan akıl ister. Ocak Kurultayı'nda onu en öne oturturlar. Sorularını ona sorarlar. Askaran'la savaşalım mı? Kor-taşını satalım mı? Ölülerimizi hangi yamaca gömelim? Vorgal düşünür. Düşünmek ona günler alır. Cevabı çoğu zaman tek bir kelimedir. Boylar o kelimeyi aylarca yorumlar. Kimse ona asıl soruyu sormaz. Vorgal hiçbir şey hatırlamıyor. Ne Dağ Atalarını, ne eski boyları, ne kendi adını hatırlıyor. Vorgal adını bile ona Ruvok verdi.

Hatırladığı tek şey bir el. Taşın derinlerinde, kurulan bir şeyin içinde büyük ve sabırlı bir el var. El, bir anahtar çevirir gibi dönüyor. Ruvok bunu duyunca ağladı. Bunun Dağ Atalarının eli olduğunu söyledi. Vorgal emin değil. Boynunu bir halka gibi saran kor çizgiler var. Bu çizgiler aslında bir yazı. Kıvrımlı, labirent gibi bir yazı bu. Gurhal'da kimse onu okuyamıyor. Vorgal aynı yazıyı Arena'nın koridorlarında da gördü. Yerdeki kırık taş plakalarda vardı. Uyuyan Yüz'ün yanağında da vardı.

Bir eksiği de var. Çekirdeğinin bir yanı soğuk ve oyulmuş gibi boş. Vorgal oraya dokunduğunda uzaktan bir ses duyuyor: tık. Bir süre sonra yine: tık. Ses güneybatıdan, denize doğru bir yerden geliyor. Orada dişliler ve kanallar var. Kızıl Boylar ona o kentin adını söyledi: Tavellin. Vorgal bunu duyunca bir hafta boyunca hiç konuşmadı.

Arena'ya Ruvok'un peşinden geldi. Arena'da şampiyonlar her zaferde Dem kazanır. Dem, Devran'da zamanın madde halidir. Boyların töresi ise Arena'dan Dem almayı yasaklar. Bu, Vorgal için sorun değildi. O Dem almaya değil, bir şey duymaya gelmişti. Arena'nın içinde tık sesi daha yakın ve daha net. Karşı takımda bazen Ughrak'ı açan Kazıcıyı görüyor. Ruvok onu ezmesini istiyor. Vorgal ise Kazıcıya uzun uzun bakıyor. Onu yaralayan el, onu uyandıran elle aynıydı. Bir dağ bunu nasıl affeder? Ya da nasıl teşekkür eder? Vorgal bunu henüz bilmiyor.

Korktuğu tek şey uykudur. Dağlar yavaş yaşar. Uyandıklarında da her şeyi unuturlar. Vorgal bunu bilecek kadar hatırlıyor. Arena'da ölen şampiyon geri sarılır ve yeniden doğar. Vorgal her geri sarılışta bir parçasının ağırlaştığını hissediyor. Eski sessizlik onu geri çağırıyor. Tekleme gecesi bütün Devran bir kalp atımı boyunca durdu. Vorgal ise durmadı. Tam tersine, göğsündeki boşluk bir kez yüksek sesle attı. Aynı anda uzakta, Tavellin'de, bir şey geri kaldı.