Torvan

Tavellin'de borç yılla ödenir. Yıl, kentin en dürüst parasıdır, çünkü kimse sahtesini basamaz. DS 1195'in yağmurlu bir kışıydı. DS, Duruş'tan Sonra demektir; Devran yılları böyle sayar. Liman işçisi Torvan'ın beş yaşındaki kızı Liessa ateşler içindeydi. Torvan, ateşi düşürecek Olumre özsuyunun fiyatını sordu. Eczacı önce onun bileğindeki mühür saatine baktı, sonra kıza. Tek bir sayı söyledi: kırk yıl.

Torvan pazarlık etmedi. Eczacı rehin mührünü bileğine bastı. Soğuk bir şey kolundan kalbine doğru yürüdü. Kadrandaki bakiye bir anda gençliğinden yaşlılığına düştü. O gece Liessa terledi ve uyudu. Sabah kalkıp ekmek istedi. Torvan bugün bile bunun hayatındaki en ucuz alışveriş olduğunu söyler.

Kırk yılı ödeyemeyeceği belliydi. Sarkaç Meclisi borçlulara iki yol sunar. Ya Pas Zindanları'nda yavaş zamanda beklerler ya da çalışarak borcu öderler. Meclis, Torvan'a üçüncü bir yol teklif etti. İri, sabırlı ve dürüst bir adama ihtiyaçları vardı. Torvan zindanın gardiyanı olacaktı. Gardiyanlık borcunu yavaş yavaş eritecekti. Ama kendisi de zindanın içinde, zindanın saatiyle yaşayacaktı.

Pas Zindanları'nda zaman, dışarıdakinden dört kat yavaş akar. Mahkûmlar orada yaşlanmaz, paslanır. Demir parmaklıklar gibi yavaşça, kırmızı kahve bir tozla paslanırlar. Torvan'a bir borçlu miğferi taktılar. Bu miğfer, yüzünü kapatan kafesli bir miğferdir. Kafesin içindeki soluk yeşil ışık, kalan zamanını gösterir. Mahkûmlar ışığa bakıp kaç yılı kaldığını tahmin eder. Torvan ise aynaya hiç bakmaz.

İçeride on üç yıl yaşadı. Dışarıda elli iki yıl geçti. Zincirleri kollarına sardı, çünkü zindanda en çok zincir lazımdı. Zincirle kendini kanala atan mahkûmları çekti. Paslanıp çöken kapıların altında kalanları kurtardı. Kancalarını kimseyi yaralamak için bilemedi. Kancasıyla sudan çektiği insan sayısı çok büyüktür. Cezasını bitirip çıkanlardan bile fazladır.

Mahkûmlarının hepsini adıyla tanır. Olvek adında genç bir Kazıcı, gece boyu barut formülleri mırıldanır. Abisinin bir gün onu kurtaracağına inanır. Torvan ona abisinin gelip gelmediğini hiç sormaz. Bir mahkûmunu ise zindanda değil, sarayda bekler. Kraliçe Oriane bir gün cümlesinin ortasında durdu ve öyle kaldı. Bu yüzden kefil olduğu borç ödenmemiş sayıldı. Meclis de taht odasını Pas Zindanları'nın bir hücresi olarak deftere yazdı. O hücrenin gardiyanı Torvan'dır. Her nöbette kraliçenin pelerinindeki tozu silker. Kraliçe bir gün cümlesini bitirirse, onu ilk duyan kişi olmak ister.

Arena'ya bir yasa boşluğundan girdi. Arena'da her şampiyon antını, yani bağlılık sözünü, bir hamiye verir. Borçlu bir gardiyanın antı Meclis'e aittir. Şampiyon her zaferde bir Dem payı kazanır. Dem, Devran'da zamanın madde halidir. Ama hiçbir yasa, Dem payının hangi deftere gideceğini yazmaz. Torvan payını kendi borcuna değil, başkalarının borcuna gönderir. Her salınımdan, yani her maçtan sonra bir mahkûmun cezası birkaç ay kısalır. Kimse nedenini bilmez. Meclis bunu bir hesap hatası sanıyor.

Kendi borcundan geriye on yıl kaldı. Liessa şimdi elli yedi yaşında. Hızlı mahallelerden birinde saat tamir ediyor. Artık babasından büyük. Torvan onu uzaktan iki kez gördü. İkisinde de miğferini çıkarmadı. Ona ne söyleyeceğini bilmiyor. "Senin için gittim" mi diyecek, yoksa "Dışarıda nasıl yaşanır, unuttum" mu? Kızının bir oğlu olduğunu duydu. Adını sormaya cesaret edemedi.

Belindeki anahtar demeti her adımda şıngırdar. Torvan zindanın bütün kapılarını bilir. Ama demette hiçbir kapıya uymayan bir anahtar var. Aslında anahtar değil, küçük bir dişli. Üzerindeki işçilik Tavellin ustalarınınkine benzemiyor. Çok daha eski. Torvan onun demete ne zaman girdiğini hatırlamıyor. Belki Arena o anı da aldı. Arena'da ölen şampiyon geri sarılır ve bunun bedeli silinen bir andır. Torvan dişliyi hiçbir kilide denemedi. Hangi kapıyı açacağından korkuyor.