Ravel

Kara Hekimlerin ilk dersi şudur: Durgunluk bir hastalık değil, bir yokluktur. Durgunluk, Dem akmayınca gelen hareketsizliktir. Zaman bir yerden çekilince oradaki beden bekler. Onu iyileştirmek için zamanı geri çağırmak gerekir. Zaman en hızlı çürümede akar. Bu yüzden Kara Hekimler çürütür. Bunu ateş gibi, kontrollü ve hızlı yaparlar. Hastaların yarısı kurtulur. Öbür yarısı çiçeklere toprak olur.

Ravel bu dersi on iki yaşında aldı. Olumre'nin bataklık köylerinden birindeydi. Ders, hocasının gaga maskesinin arkasından boğuk bir sesle geldi. Maske, durgun tozu süzer. Solgun Kuşak'ın havasında zaman kül gibi asılı durur. Bu havayı soluyan ciğerler yavaşlar. Ravel'in bugün taktığı maske, hocasınındı. Hocası kendi yöntemiyle öldü.

Çıraklığında Ravel'e bir görev verdiler. Ana Ağaç'ın altındaki durmuş çocuklara bakacaktı. Her gün aynı çocuğun yanına otururdu. Bu, bir kelebeğe uzanan bir kızdı. Kız otuz yıldır kıpırdamıyordu. Ravel ona ninni söylerdi. Hocası, Duranların duyabildiğini söylemişti. Duranlar, Durgunluğa yakalanıp hareketin ortasında kalan insanlardır. Kimse bu sözü ciddiye almazdı. Ravel alırdı.

On dört yaşındayken bir yaz gecesi, Kara Hekimlerin yasakladığı bir şey yaptı. Ne yaptığını kimseye anlatmadı. Ertesi sabah Kök Çemberi bir mucize ilan etti. Ana Ağaç mevsiminden önce çiçek açmıştı ve kız uyanmıştı. Aynı sabah Ravel köyünden uzakta bir kulübede uyandı. Elleri damarlıydı. Sırtı kamburlaşmıştı. Sesi çatlamıştı. Aynaya bakmadı. Maskeyi taktı. Bir daha kimsenin yanında maskeyi çıkarmadı.

Bugün takvime göre kırk bir yaşında. Bedeni ise altmış bir yaşında. Bu farkı kimse bilmiyor. Maske ve uzun, yamalı palto her şeyi örtüyor. Kara Hekimlerin en iyisi oldu, çünkü korkacak bir şeyi kalmamıştı. Durgunluk ne zaman ilerlese, onu çağırırlardı.

DS 1238'de Yeşilgöl'e çağrıldı. DS, Duruş'tan Sonra demektir; Devran yılları böyle sayar. Durgunluk bir gecede göl kıyısındaki ormanı yutmuştu. Köyün kapısına dayanmıştı. Arkasında Olumre'nin kalbi vardı. Ravel belindeki bütün şişeleri açtı. Çürüme bulutu bir gecede köyü, ormanı ve Durgunluğu yedi. Durgunluk durdu. Sabah Yeşilgöl'de ne ağaç kaldı ne insan. Kök Çemberi ona katil dedi ve onu Olumre'den sürdü. Oylamada ilk el, çemberin en genç şifacısından kalktı. Bu şifacı, bir zamanlar kelebeğe uzanan o kızdı. Ravel ona hiçbir şey söylemedi.

Sürgünde Arena'ya gitti. Deneyleri Dem ister ve Dem'i yalnız Arena üretir. Dem, Devran'da zamanın madde halidir. Ravel kazandığı payları Olumre'ye değil, kendi laboratuvarına akıtıyor. Bu yüzden ona hekim değil, hırsız da diyorlar. Kestrel adlı bir Şahinci'den kaçak Takılı leşleri alıyor. Takılılar, Arena'nın döngüsüne kapılıp içeride kalan yaratıklardır. Ravel, Arena'dan kaçan bir yaratığın içinde zamanın nasıl aktığını öğrenmek istiyor. Geceleri Tavellin'in Pas Zindanları'na sızıyor. Orada yavaşlatılmış mahkûmların kanından örnek alıyor. Gardiyan Torvan onu iki kez yakaladı. İki kez de bıraktı.

Ravel'in bir şüphesi var: Veba rastgele yayılmıyor. Dem özsuyunu en çok çektikleri yerlerde başlıyor. Sanki biri, ya da bir şey, fazla alınanı geri çekiyor. Eğer öyleyse tedavi bir ilaç değil, bir hesaplaşmadır.

Tekleme gecesi Ravel Arena'nın öbür ucundaydı. Tekleme, Arena'nın bir kalp atımı boyunca durduğu andır. Dünya durduğunda Ravel bir şey hissetti. Yıllar önce verdiği şey bir anlığına bedeninden çekildi. Sonra yine bıraktı. Karşı Ağırlığın yanında, pembe çiçeklerin arasında bir kadın duruyordu. Ağırlıklar, iki takımın üs kristalleridir. Kadın başını Ravel'e çevirmişti. Ravel o an maskesinin arkasında ilk kez gülümsedi mi, yoksa ağladı mı? Kendisi de bilmiyor.