Elowen

Olumre'de ölüleri gömmezler, toprağa ekerler. Elowen altı yaşındaydı. DS 1190 yılının hızlı baharıydı. DS, Duruş'tan Sonra demektir; Devran yılları böyle sayar. Annesi onu Ana Ağaç'ın köklerinin arasına yatırdı ama ekmedi. Çünkü Elowen ölmemişti. Durmuştu. Duruş, Dem akmayınca gelen hareketsizliktir; ölüm değildir.

O yıl veba Solgun Kuşak'tan köylere taşmıştı. Bu hastalık ateşle başlamaz, sessizlikle başlar. Önce çocuk oyunun ortasında bir an donar. Sonra biraz daha uzun donar. Sonunda hiç kıpırdamaz. Elowen bir kelebeği yakalamak için elini uzatmıştı. Tam o anda durdu. Eli otuz yıl öyle uzalı kaldı.

Kök Çemberi onu Ana Ağaç'ın altına taşıdı. Orada duran çocuklar sıra sıra yatardı. Aileleri her mevsim yanlarına çiçek bırakırdı. Olumre'de mevsimler haftalar içinde geçer. Elowen'in üstüne yüzlerce bahar ve yüzlerce çürüme yağdı. Annesi yaşlandı, öldü ve toprağa ekildi. Kardeşi evlendi, çocukları büyüdü. Elowen ise hep durdu.

DS 1220'de bir sabah eli sonunda kelebeğe ulaştı. Ama kelebek yoktu. Onun yerine bir yabancının kırışık yüzü vardı. Bu kadın yeğeniydi ve kırk yaşındaydı. Kök Çemberi'nin yaşlıları buna mucize dedi. Ana Ağaç o gece mevsiminden önce çiçek açmıştı. Dallarından pembe yapraklar yağmıştı. Yaşlılara göre ağaç onu uyandırmıştı. Elowen buna inandı. İnanmak istedi.

Çünkü başka bir açıklaması yoktu. Uyandıktan sonra bastığı her yerde çiçek açmaya başladı. Şifacılar buna lütuf dedi. Ama Elowen zamanla başka bir şey fark etti. Çiçekler onun kendi Dem'inden açmıyordu. Dem, Devran'da zamanın madde halidir. Çiçekler, içindeki fazla Dem'den açıyordu. İçinde ona ait olmayan, taşan bir zaman vardı. Ama bu zaman kimindi? O günden beri çizme giyiyor. Ona ait olmayan zamanı toprağa yalnız bir yarayı kapatmak için döküyor.

O yıllarda Ana Ağaç'ın altındaki diğer çocukların hiçbiri uyanmadı. Durduğu otuz yıldan aklında tek bir ses kaldı. Çatlak sesli bir çocuk her gün yanına oturur, ona hep aynı ninniyi mırıldanırdı. Elowen uyanınca bu sesin sahibini aradı. Kimse hatırlamadı. Yalnız o yaz bir çırağın Ana Ağaç'a gelmeyi bıraktığını söylediler. Başka bir şey bilmiyorlardı.

Elowen bugün Kök Çemberi'nin en genç şifacısı. Takvime göre altmış üç, bedenine göre otuz üç yaşında. Solgun Kuşak'ın kıyısında bahçeler kuruyor. Duran çocukların etrafına tohum ekiyor. Tohumları Dem özsuyuyla suluyor. Çocukların bazıları kıpırdıyor ama hiçbiri uyanmıyor. Elowen bir şey daha görüyor. Kuşak'taki Duranlar her gün biraz daha aynı yöne dönüyor. Hepsi, Arena'nın bulunduğu Kadrun'a doğru dönüyor.

Bazı geceler yeğeninin evinde, çocukluk yatağında uyumaya çalışıyor. Yatak ona dar gelmiyor. Dar gelen, odadaki yabancılar. Yeğeninin torunları ona teyze diyor, sonra kararsızca susuyorlar. Olumre'de ölüler toprağa ekilir. Ama geri dönenler için bir tören yoktur. Elowen bu töreni kendisi buldu. Her sabah annesinin ekildiği yere bir tohum bırakıyor.

Bu yüzden Arena'ya geldi. Arena'nın Dem'i, tek bir çiçeğin verebileceğinden çok fazla. Ama Arena her iyileştirdiği yaranın bedelini ondan da alıyor. Arena'da ölen şampiyon geri sarılır ve yeniden doğar. Her geri sarmanın bedeli, hafızadan silinen bir andır. Geçen salınımda, yani geçen maçta, annesinin sesini hatırlayamadı. Elowen bunda garip bir adalet görüyor. Belki zaman her zaman bir yerden geri alınıyordur.

Ravel'le her karşılaştığında kavga ediyorlar. Ravel çürümeyle tedavi eder, Elowen çiçekle. Ravel köy yakar, Elowen köy kurar. Yeşilgöl'den sonra Olumre, Ravel'i oylamayla sürdü. O oylamada ilk kalkan el Elowen'in eliydi. Sonra Tekleme gecesi geldi. Tekleme, bütün dünyanın bir kalp atımı boyunca durduğu andır. O gece Elowen içindeki fazla zamanın kıpırdadığını hissetti. Zaman sanki sahibini tanıdı. Arena'nın öbür ucundaki gaga maskeli adama doğru döndü.